Blond

BJCP beschrijft Belgian Blond Ale als een goudblond, matig sterk Belgisch bier van 6–7,5%. Maar BJCP waarschuwt zelf dat veel Belgische klooster- en ambachtelijke bieren 'Blond' heten zonder representatief te zijn voor die stijl.

Het lichte kloostertafelbier, de Belgian Single (4,8–6%), wordt soms simpelweg een Blond genoemd; BJCP vermijdt die naam juist om verwarring te voorkomen. Daarnaast bestaat er een Amerikaanse Blonde Ale van 3,8–5,5%, een heel andere stijl met dezelfde naam. En bij de trappisten alleen al loopt blond uiteen van Chimay Gold (4,8%) en Westvleteren Blond (5,8%) tot Chimay Green, een sterk blond van 10%.

Kijk dus naar het alcoholpercentage en de omschrijving, niet alleen naar het woord blond. Ook Westmalle benadrukt dat de kleur van een bier op zichzelf niets zegt over hoe zwaar het is.

BJCP is er duidelijk over: ondanks claims die teruggaan tot het jaar 1200, ontstond de stijl na de Tweede Wereldoorlog en werd hij eerst populair gemaakt door Leffe. Het doel was om drinkers van Europese pils aan te spreken.

Leffe zegt zelf dat de kanunniken van de abdij vanaf 1240 bier brouwden. Maar volgens diezelfde Leffe besloten abt Nys en brouwer Albert Lootvoet in 1952 om de brouwtraditie van de abdij nieuw leven in te blazen. Volgens Gordon Strong (Brew Your Own) werd Leffe Blond pas ontwikkeld nadat Leffe Bruin in de jaren vijftig was teruggekeerd. Een exact jaartal voor Leffe Blond vonden we niet. Volgens Leffe neemt AB InBev de brouwtaak tegenwoordig waar.

Het jaartal 1240 gaat dus over brouwen in de abdij, niet over het blonde bier dat je nu koopt.

Volgens BJCP brouwen nog maar heel weinig religieuze instellingen zelf, maar hebben veel van hen hun naam in licentie gegeven aan commerciële brouwerijen. In 1999 introduceerde de Belgische brouwersfederatie het logo Erkend Belgisch Abdijbier, voor brouwerijen met een licentie om de naam van een bestaande of voormalige abdij te gebruiken.

Leffe is het bekendste voorbeeld. Volgens Leffe zelf brouwden kanunniken daar vanaf 1240, werd de traditie in 1952 nieuw leven ingeblazen door abt Nys en brouwer Albert Lootvoet, en neemt AB InBev die taak nu waar. Volgens Gordon Strong was Leffe vermoedelijk de eerste abdij met een formele licentieovereenkomst met een commerciële brouwerij.

Voor het label Authentic Trappist Product gelden strengere regels van de International Trappist Association: het bier wordt in de directe omgeving van de abdij gemaakt, onder toezicht van monniken of nonnen, en de opbrengst gaat naar de gemeenschap, de orde, ontwikkelingsprojecten of goede doelen. Een abdijbier kan prima zijn; het is alleen een andere belofte dan trappist.

De Belgische brouwersfederatie schrijft zelf dat er dorstlessende bieren en degustatiebieren zijn, lichte en sterke bieren. Ook pils en lager rekent zij tot het Belgische bieraanbod.

De stijlgidsen laten het in cijfers zien. De Brewers Association geeft Belgian-Style Table Beer 0,5–2,0% en Belgian-Style Session Ale 2,1–5,0%. BJCP geeft witbier 4,5–5,5%, met de meeste voorbeelden rond 5%, Belgian Pale Ale 4,8–5,5% (De Koninck brouwt die sinds 1913), saison op tafelbiersterkte 3,5–5,0%, lambiek 5–6,5% en het kloostertafelbier (Belgian Single) 4,8–6%. Westmalle Extra, een trappist, heeft 4,8%.

Een kern van waarheid zit er wel in. Over de kloosterbierstijlen, zoals dubbel, tripel en quad, schrijft BJCP dat veel ervan sterk zijn. Ook Belgisch blond is met 6–7,5% matig sterk. Maar Belgisch en sterk zijn geen synoniemen.