Fuggle

Het bekende verhaal komt uit een artikel van John Percival uit 1901. De oorspronkelijke plant zou een toevalszaailing zijn in de bloementuin van 'Mr George Stace' in Horsmonden, Kent, opgemerkt in 1861. Rond 1875 zou Richard Fuggle van Brenchley de hop op de markt hebben gebracht. Veel bronnen herhalen dat nog, ook de Amerikaanse USDA en de British Hop Association.

Biergeschiedkundigen zochten het uit. Een George Stace was in Horsmonden niet te vinden; volgens Martyn Cornell ging het om George Stace Moore, een timmerman. En de enige 'Richard Fuggle van Brenchley' uit die tijd, die van Fowle Hall, was in 1861 pas dertien en emigreerde in 1871 naar Canada. In 2021 schreef Cornell dat het Richard Fuggle junior van Old Hay bij Brenchley was, een neef van George Stace Moore, die de hop op de markt bracht, als 'Fuggle's Golding'.

Ook het jaartal klopt niet. In 2014 vond Cornell een krantenbericht van februari 1875 dat Fuggle's Golding al een bekende, veel opbrengende soort noemde. In 2021 schreef hij dat de hop op 8 november 1871 in Paddock Wood voor het eerst in de verkoop ging, na tien jaar vermeerderen tot 100.000 stekken.

Kortom: de plek, het jaar 1861 en de familienaam Fuggle blijven staan, maar de naam van de vinder, de juiste Richard Fuggle en het jaar van de introductie zijn bijgesteld.

De naam zet je op het verkeerde been. Volgens de Amerikaanse USDA is Styrian, ook Savinjski of Savinja Golding genoemd, in het toenmalige Joegoslavië geselecteerd uit een Fuggle die uit Engeland was ingevoerd, en identiek aan een Amerikaanse Fuggle-selectie. Brouwboekauteur John Palmer noemt Styrian Goldings 'seedless Fuggles', Fuggle zonder zaad, geteeld in Joegoslavië.

Waarom dan 'Golding'? Volgens biergeschiedkundige Martyn Cornell bracht Richard Fuggle zijn hop rond 1871 op de markt als 'Fuggle's Golding', omdat hij dacht dat het een Golding-variant was. De Fuggles die naar Slovenië gingen, werden daarom volgens hem als 'Styrian Goldings' geteeld. The Oxford Companion to Beer vertelt het iets anders: Sloveense telers haalden in de jaren 1930 nieuw plantgoed uit Engeland en dachten dat ze een Golding hadden gekozen. Cornell noemt de jaren 1880; over het jaartal verschillen de bronnen dus, over de verwarring niet. Cornell schrijft ook dat Britse brouwers in de jaren 1950 Styrian Goldings invoerden voor hun lagers, zonder te beseffen dat het dezelfde hop was als in hun milds en bitters.

Helemaal los van elkaar staan de twee rassen misschien niet. De productspecificatie van East Kent Goldings noemt Fuggle nog een niet-verwant ras, maar volgens Cornell toonde Tsjechisch genetisch onderzoek uit 2019 aan dat Goldings en Fuggle nauw verwant zijn. Hoe dan ook blijven het verschillende rassen, met een andere chemie: Fuggle heeft volgens de productspecificatie van East Kent Goldings veel meer farneseen in zijn hopolie dan Goldings.

In de VS werd 'Tettnanger' op grote schaal geteeld: volgens de USDA in 1988 zo'n 2.800 acres in Idaho, Washington en Oregon. Maar die 'US Tettnanger' was volgens dezelfde USDA oorspronkelijk een mengsel met Fuggle, en in latere jaren grotendeels Fuggle. Handelsexperts beoordeelden hem als Fuggle, en ook de kwaliteitskenmerken leken meer op Fuggle dan op Tettnanger. Biergeschiedkundige Martyn Cornell beschrijft hoe door een vergissing op een Amerikaanse hopboerderij een partij Fuggle als 'Tettnanger' werd verspreid, en hoe die later weer als Fuggle werd aangeduid.

Dat het om verschillende hop gaat, zie je in de cijfers. Echte Tettnanger hoort bij de Saaz-familie en heeft een alfa/bèta-verhouding rond 1 en veel farneseen in de olie: volgens Hopsteiner 14–24%. De USDA noemt voor US Tettnanger een alfa/bèta-verhouding van ongeveer 2, 'zeer vergelijkbaar met Fuggle'. Fuggle zelf heeft volgens de USDA ongeveer 4% farneseen.

Duitse Tettnanger groeit in Duitsland alleen in de streek Tettnang. Of een Amerikaanse partij 'Tettnanger' echte Tettnanger is, zie je dus niet aan de naam: vraag na welk ras het precies is.